Vandaag bekend geworden.

De oud-topman van BP, Tony Hayward, die van het mega olielek en het daaruit resulterende verlies van 13 miljard euro, krijgt bij zijn vertrek 1,25 miljoen euro mee en een pensioenpot van ruim 13 miljoen euro. Daarbij mag hij, als de beurswaarde van BP herstelt, aanspraak maken op aandelen in BP die miljoenen waard kunnen worden. Hayward is ontslagen om zijn onvermogen het olielek op te lossen. Hij wordt opgevolgd door Bob Dudley, de eerste Amerikaan die leiding zal geven aan BP.

Tony Hayward. Foto AP / Patrick Semansky

Ik dacht, ik schrijf het even op, en dan kunnen jullie er zelf even mee doen wat jullie willen. Ik denk niks trouwens. Misschien dat een paar mensen ‘het is toch niet te geloven met die BP’ tegen hun scherm zullen roepen. Maar verder?

Of hoor jij misschien het aanzwellend rumoer van een snelgroeiende, verontwaardigde menigte die zich op jouw industrieterrein aan het verzamelen is en zich opmaakt voor een wereldwijde mars tegen alle wanpresterende zakkenvullers in het algemeen en Hayward in het bijzonder?

Lees verder

Ooit weleens een rapport van begin tot eind gelezen? Als een thriller die via situatieschets, onderzoeksmethoden en resultaten, naar de climax toewerkt? Zo ja, dan hoor je volgens rapportdeskundige Michiel Boswinkel tot een uitgestorven lezerssoort.

In zijn boek Rapportbestrijding – tegen de papieren plaag! (Van Duuren, mei 2010) opent hij de ogen van schrijvers die hun lezers niet zien. Boswinkel bedoelt daarmee dat rapportschrijvers hun publiek moeten aanwijzen. Het gaat immers niet om een roman. Als trainer voor een middelgroot adviesbureau komt hij nogal eens in organisaties waar na ieder project driftig een rapport geschreven wordt. Maar op de vraag voor wie het is geschreven, krijgt hij niet altijd antwoord. Of het wordt weggewuifd met het verweer: ‘Dat doen we altijd zo.’ Een rapport zonder publiek mag het daglicht niet zien, luidt Boswinkels devies.

Springerige lezers

Vrijwel iedere lezer stelt volgens Boswinkel dezelfde eisen aan een rapport: overzichtelijk, leesbaar en inhoudelijk relevant. Een voortdurende focus op doel, publiek en boodschap dus. Maar daarmee ben je er als schrijver nog niet. Die moet volgens Boswinkel eerst het idee uit zijn hoofd zetten dat de lezer alles leest. “Niemand begint meer vooraan en leest als een ploegpaard regel voor regel verder. Dat kan ook helemaal niet, want daar is geen tijd voor. Lezers springen daarom door teksten heen, op zoek naar antwoorden op hun vragen.”

De lineaire lezer bestaat niet meer, aldus Boswinkel.

Hoogstwaarschijnlijk zal hij als eerste de conclusie lezen en die uitgebreide beschrijving van de onderzoeksopzet en de achtergronden van de proefpersonen laten voor wat het is. Maar ja, dat laatste is natuurlijk wel van belang voor de verantwoording. Ofwel: eerst het eten, dan de rekening.

Boswinkel besteedt overigens weinig aandacht aan de kunst van het schrijven. De opzet acht hij belangrijker. Toch geeft hij een aardige tip voor mensen die met hun hoofd op het toetsenbord rusten. En die luidt: gewoon doorschrijven! “U formuleert de woorden en zinnen dan namelijk zoals u ze ook zou uitspreken: begrijpelijk.” Laat je niet afleiden, bezweert hij. “Zet de spellingcontrole uit en zorg dat u niet gestoord wordt door telefoontjes, e-mails of collega’s.”

Knutselende schrijvers

Vergeet ook niet de backspace onklaar te maken. Wie al schrijvend aan het schrappen en verbeteren is, haalt nooit de finish. “Backspacen is oorzaak nummer 1 van schrijfblokkades.” Hetzelfde geldt voor knutselen. “In een half afgeschreven zin gaat u woorden herschikken, zinsdelen toevoegen en formuleringen herzien, totdat de zin min of meer uitdrukt wat u bedoelt. Ook dat is een onproductieve manier van schrijven en het levert bovendien zelden beter leesbare zinnen op. Wacht dus met aanpassen tot een afgerond deel van uw tekst helemaal op papier staat.”

Het boek wemelt van de tenenkrommende voorbeelden. Eén daarvan is de beleidsmaker die aan het publiek moest melden dat ze gemeentes, verenigingen en scholen langsgaat om te vertellen wat haar team allemaal doet om buurten veiliger en gezelliger te maken. Dat schreef ze als volgt op:

Het doel van deze bijeenkomsten is het breed genereren van aandacht voor de realisatie van de taakstelling, het komen tot een integraal regionaal aanbod op het terrein van sociale cohesie, armoedebeleid, vandalismebestrijding en veiligheid (binnenshuis en/of buitenshuis) en het op regionaal niveau maken van concrete afspraken.

Zelfs een ploegpaard slaat daarvan op hol.

Geen opvallend nieuwtje vandaag, of toch? Nederlanders betalen hun boodschappen steeds vaker met de pinpas in plaats van contant, meldde Currence (eigenaar van PIN) vandaag.

Een jaar geleden schreven we op dit blog ook dat deze trend zich steeds verder doorzet. Maar toch is het opvallend: nog altijd worden van de honderd transacties er slechts 38 gepind. In 2005 lag dat aantal nog op 23, maar contant betalen is dus nog altijd verreweg het meest populair.

De verklaring waarschijnlijk ligt hem in het feit dat het gaat om het totaal aantal transacties, en kleine bedragen vaak nog altijd contant worden afgerekend. Al ziet Currence daarin wel een stijgende lijn, vooral omdat de tarieven voor pinnen onder de tien euro in de meeste gevallen zijn afgeschaft.

Nu worden namelijk vooral bedragen boven de 17 euro gepind, blijkt uit de cijfers van Currence.  Betalen jullie nog wel eens contant in de gemiddelde winkel? Waarom eigenlijk?

De directietafel was één van de toppers op de veiling. Foto Troostwijkauctions

De veiling van de inboedel van DSB Bank heeft honderdduizend euro opgebracht, zo bleek vandaag. De veiling van veilinghuis Troostwijk sloot gisteravond om zeven uur.

Wat was er zoal te koop: de bureaustoelen en tafels waaraan Dirk Scheringa en Gerrit Zalm hebben vergaderd, de originele klapstoeltjes uit het oude AZ-stadion (er bleek geen belangstelling voor, als enige item in de veiling), de schaatspakken van onder meer Marianne Timmer, de houten kerkbankjes uit het Sint Agnesklooster en een kinderspeeltafel met bijbehorende Lego.

Bij de veiling was vooral het oude meubilair van Scheringa populair. De originele kerkbanken uit het Sint Agnesklooster waren gewild en gingen voor 310 tot 490 euro weg. Volgens Troostwijk brachten de vergadertafel van de directie en bijbehorende stoelen 7.600 euro op. Het bureau, stoel, ladeblok en kastje van Scheringa gingen weg voor 1.700 euro.

En voor wie het zich afvroeg: nee, zei de woordvoerder, Scheringa zelf heeft zijn oude spullen niet gekocht. „Ik heb gekeken naar de kopers, en hij zat er niet bij.”

Bijna een kwart van de studenten wil ondernemer worden. Een kleine 40 procent van de studenten heeft nu zelfs al een bedrijf of is bezig met het opzetten hiervan. Dit blijkt uit een onderzoek van bureau EIM, dat vandaag is gepresenteerd.

Zo’n 62 procent ziet ondernemen als een belangrijk deel van hun beroepskeuze. Volgens Marja van Bijsterveldt, demissionair staatssecretaris van Onderwijs, is dat een verdubbeling vergeleken met drie jaar geleden.

De staatssecretaris claimt dat de stijging in ondernemersgeest te danken is aan het Actieprogramma Onderwijs en Ondernemen, dat in 2007 in gang werd gezet.

Heb je zelf een eigen bedrijf? Voor de rubriek ‘de geboren ondernemer’ voor de krant zoeken we ondernemers die graag over hun bedrijf willen vertellen. Aanmelden kan via werk@nrc.nl

Te koop: directietafel van DSB. Misschien wel van Dirk zelf? Foto Troostwijkauctions

De bureaustoelen en tafels waaraan Dirk Scheringa en Gerrit Zalm hebben vergaderd, de originele klapstoeltjes uit het oude AZ-stadion en de schaatspakken van onder meer Marianne Timmer zijn vrij populair; de motivatieprenten met toepasselijke teksten als ‘Doorzettingsvermorgen. Door tegenwind bereik je grote hoogte’ en ‘Veranderingen. We kunnen de windrichting niet bepalen maar we kunnen de zeilen wel bijzetten’ lopen nog niet zo.

De hele inboedel van de failliete bank DSB staat sinds afgelopen vrijdag op de website van veilinghuis Troostwijk. Op een van de houten kerkbankjes uit het Sint Agnesklooster zijn al 16 biedingen binnengekomen. Hoogste bod: 270 euro. Ook gewonere spullen als klokken, planten, brandblussers en koffieautomaten zijn te krijgen, net als een kinderspeeltafel met bijbehorende Lego (elf biedingen, hoogste bod: 140 euro).

In totaal gaat het om een kleine zeshonderd voorwerpen. De geschatte opbrengst ligt rond de 100.000 euro.

De interesse is groot, zegt een woordvoerder van het veilinghuis.

Komende woensdag vindt de veiling plaats en de dag ervoor is een bezichtiging in Het Klooster in het Noord-Hollandse Wognum, dat tot 2006 dienst deed als het hoofdkantoor van DSB en dat inmiddels ook te koop staat (een reportage hierover is aanstaande woensdag te lezen in nrc.next)

De bank uit Wognum, die voor het faillissement 4 miljard aan spaargeld en 6,3 miljard aan leningen had uitstaan, stond al langere tijd onder druk, onder meer door kritiek op de woekerpolissen die ervoor zorgden dat veel klanten in financiële problemen kwamen. In het eind juni gepubliceerde rapport-Scheltema komen voormalig DSB-baas Dirk Scheringa en toezichthouder De Nederlandsche Bank er beide slecht vanaf.

Het veilinghuis verwacht dat de merknaam DSB meer kopers naar de veiling zal lokken dan normaal. Hoe zou dat komen? Je zou toch verwachten dat DSB na het failliet vorig jaar oktober een hele slechte naam heeft? Of zou het alleen maar om de bekendheid gaan of het feit dat er misschien koopjes te halen zijn?

Thessa Lageman

Laten we het eens hebben over zekerheid.

Het is geen sexy onderwerp, maar we geven er kapitalen aan uit. Al dan niet verplicht verzekeren we ons tegen inkomensverlies door werkloosheid, ziekte, pensionering, arbeidsongeschiktheid en overlijden. We dekken ons in tegen medische kosten, schade aan ons huis, auto, inboedel of de spullen van de buurman. We assureren zelfs onze fiets, bruiloft, bril, schulden, vakantie-annulering, wasmachine, televisie, uitvaart, beleggingen, woonlasten en de medische kosten van de hond.

Deze verzekerwoede kan leiden tot de zekerheidsparadox: u verzekert zich maximaal om financiële risico’s te dempen, maar de totale premienota loopt (ongemerkt) zo op dat uw financiële zekerheid juist verzwakt

Soms kunt u dat niet eenvoudig veranderen. Zo betalen werknemers verplicht voor pensioen, (andermans) vut en sociale verzekeringen. U moet zzp’er worden om daar vanaf te kunnen zijn. Andere polissen zijn onmisbaar: de ziektekostenverzekering, opstalpolis, aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren en de WA-autoverzekering.

Maar verder is er een boel flauwekul te koop.

Kom op, passieve verzekerden. Haal de bezem erdoor. Dek ten eerste nooit risico’s die u zelf kunt dragen. Of die er niet zijn. Alleenstaande, laat je geen overlijdensrisicopolis aanpraten. En kapitaalkrachtige ondernemer: die arbeidsongeschiktheidspolis kunt u missen als kiespijn.

Kies voorts alleen verzekeringen met een brede dekking zoals ziektekosten of schade aan derden. Mijd emotiepolissen tegen schades door één soort ziekte of pech zoals de fiets- of annuleringsverzekering. Grote kans dat juist een ander onheil u treft.

Vergelijk uiteraard de premies en dekkingen. Internet biedt legio vergelijkingssites. Echt objectieve onderzoeken biedt de Consumentenbond (voor leden). Voor de opstal- en inboedelverzekering testte men Kruidvat en Inshared onlangs als voordelig. De autopolis was vaak goedkoop bij PolisVoorMij, Lancyr en onna-onna. Stunt-autoverzekeraar Ineas zit overigens in financiële problemen. Sinds afgelopen week valt men onder de noodregeling van De Nederlandsche Bank.

Snel verdienen

Inventariseer al uw verzekeringen. Zeg onnodige, twijfelachtige of dubbele dekkingen op. Puzzel voor de resterende polissen uit waar u het goedkoopste uit bent via consumentenbond.nl. Alleen al op schadeverzekeringen kunt u vaak honderden euro’s besparen.

Risico

Minimaliseer de risico’s door vooraf de polisvoorwaarden goed door te lezen. Een band van een nieuwe aanbieder met een grote verzekeraar kan een pré zijn.

Ok, het heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat we na negen jaar eindelijk langzaam aan de euro beginnen te wennen. Vier op de vijf huishoudens is gewend aan de euro, blijkt vandaag uit de Gfk Euromonitor 2010.

En daarmee hebben Nederlanders zichzelf schromelijk overschat, zo blijkt. Begin 2002 dacht slechts 2 procent van de Nederlanders er ongeveer een jaar over te doen om aan de euro te wennen, terwijl niemand dacht er meer tijd voor nodig te hebben. Vooral gepensioneerden met een beperkt inkomen en relatief veel mensen in Drenthe en Limburg hebben nog moeite met de euro.

Gewend zijn aan de euro betekent overigens niet dat mensen niet meer naar guldens omrekenen. Dat doet nog altijd 70 procent van de Nederlanders. En bij grote aankopen rekent zelfs nog 95 procent (!) van de mensen nog wel eens terug naar guldens.

Deze week werd bekend dat de helft van alle Duitsers inmiddels de oude D-mark weer terug wil. Bij ons wil 40 procent van de Nederlanders weer graag in kwartjes en dubbeltjes betalen.

Zullen de topinkomens van bestuursleden van grote bedrijven en banken net zo hard dalen als hun beurskoers? ‘Ik durf te wedden van niet’, zegt professor Lucian Bebchuk van de Amerikaanse universiteit Harvard, die gespecialiseerd is in topbeloningen. Volgens hem dalen de bezoldigingen van bestuurders veel minder hard dan zou moeten.

Trots Nederlands sportwagenmerk uit 1880 dat door Victor Muller nieuw leven in werd geblazen. Aanvankelijk vooral bekend van de Gouden Koets, later van snellere modellen als de C8 Spyder, C8 Aileron en de langverwachte SSUV D8 Peking-to-Paris. Ging in 2004 als Spyker Cars naar de beurs. Had in 2006 en 2007 een korte flirt met de Formule 1, maar na rampjaar 2007 ging de handrem op het uitgavenpatroon.

Spyker verbaasde vorige week door openlijk de aanval op de Maserati Quattroporte in te zetten. Quote sprak ceo Victor Muller, die de roldeur op een kier zet en ons een glimp gunt op enkele opvallende nieuwe modellen.

Stel, u hebt een setje goede oren, een dikke portemonnee én u mist een versterker die een beetje lekker bij uw gouden B&O-televisie kleurt. Gelukkig komt het Zwitserse Goldmund met de Telos 5.000, naar eigen zeggen ‘the most extraordinary unit on the market’.

Het ziet ernaar uit dat General Motors, in een ultieme poging om de automobielgoden gunstig te stemmen, Pontiac gaat offeren. Is dat erg? Nou nee, want de Aztec, die op het plaatje staat, is bepaald geen schoonheid. Pontiac verkoopt in Amerika vooral Opels die er veramerikaanst uitzien. Dat is dus een beetje dezelfde truc die GM in Europa uithaalt met Chevrolet, dat zijn namelijk Daewoos die Chevrolet stickers dragen.

Ook u kan nu uw steentje bijdragen aan het redden van de verdampte vermogens van de gemiddelde Easy Life-belegger: de inboedel van de baasjes John Wolbers en Frans Oosterbosch gaat eind mei naar de hoogste bieder. Wolbers’ panden in Amsterdam, Helmond, Brunssum mag hij nog even houden, zijn Heezense villa werd al geveild.

Bob Sijthoff blijkt niet het enige zwarte schaap van de vooraanstaande oudgeldfamilie, want nu staat ook Albertjan Willem Sijfthoff voor het hekje. Onlangs is Bob, telg uit het courantiersgeslacht en lid van de familie die op plek 354 in de Quote 500 staat met €80 miljoen, veroordeeld tot een jaar cel.