Weblog Geldcultuur
Gerard Borst (1951) studeerde sociologie en Bibliotheek en Documentaire Informatie in Amsterdam. Begin jaren negentig was hij mede-oprichter van het Historisch Nieuwsblad, waaraan hij tot eind 2000 als redacteur verbonden bleef. In de periode 1999-2003 was hij bibliothecaris bij Rijksmuseum Het Koninklijk Penningkabinet.
Borst bereidt een proefschrift voor over sparen in Nederland (promotor: prof. dr. Jan Lucassen , VU). Werktitel: "Sparen adelt de mens". De besparingen van de gewone arbeidsman in Nederland, 1850-1940. In het kader van dit promotieonderzoek organiseerde hij op het World Economic History Congress 2009 de sessie 'Working-class saving in the nineteenth and early twentieth century. An international comparative perspective'.
Voor het Geldmuseum bedacht Borst het GeldcultureelCafé.
Hij schrijft columns voor Telegraaf.nl.
De euro deugt niet, dat is eens te meer bewezen
Obligatiehandelaar in Roel Janssens euro-thriller Het Mercator Complot (2000)Geld is niets anders dan schuld
Herman Wijffels, medeoprichter van de denktank het Sustainable Finance LabLichtzinnige geldverspillers
Om de ouderdomsverzorging is in onze vergrijzende samenleving veel te doen. Dat maakt nieuwsgierig naar de geschiedenis van onze sociale zekerheid. Tweede aflevering in een serie daarover.
Kunnen arbeiders sparen? Deze vraag zaaide honderd jaar geleden verdeeldheid in het publieke debat. Het was de tijd waarin SybeTalma furore maakte, de politicus die bekendstaat als een van de grondleggers van ons sociale-verzekeringssysteem. Als minister in het kabinet-Heemskerk diende deze sociaal bewogen antirevolutionair in 1911 een voorstel in voor een Invaliditeitswet voor loonarbeiders. Dit wetsvoorstel speelde al een rol in mijn vorige column. In deze tweede aflevering in mijn serie over de geschiedenis van onze sociale zekerheid hierover nog een paar opmerkingen.
Veren plukken van een kale kip
Om de ouderdomsverzorging is in onze vergrijzende samenleving veel te doen. Dat maakt nieuwsgierig naar de geschiedenis van onze sociale zekerheid. Eerste aflevering in een serie daarover.
Van de levensliedzanger Ben Cramer ga ik doorgaans niet uit mijn dak. Bij voorbaat al had ik weinig trek in de tv-uitzending van de ouderenpartij 50PLUS, waarin de ‘Omroep Max’-lieveling volgens de krant het pensioennummer ten beste zou geven. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen naar Cramer te gaan kijken.
Warren Buffett for president
Superbelegger Warren Buffett bepleit belastingverhoging voor de allerrijksten in de Verenigde Staten. Voor president Obama een hart onder de riem.Op feestjes mag ik graag voordragen uit de verzamelde werken van Warren Buffett. Doet u dat ook eens. Gratis en voor niets geef ik u een paar tips. Volg ze op, en succes is gegarandeerd.
Over het inwinnen van financieel advies bij een tussenpersoon die ook belanghebbende is, zegt het ’Orakel uit Omaha’: "Je moet niet aan de kapper vragen of je dringend geknipt moet worden." Lachen!
Deze Buffett-wisecrack doet het ook altijd goed: “Is er nog redding voor de Amerikanen? Jazeker, maar dan moeten ze wel al hun creditcards aan stukken knippen.”
En bent u op een partijtje van uw beleggingsclub dan mag dit Buffett-bon mot niet achterwege blijven: “Wees terughoudend als anderen inhalig zijn, en wees inhalig als anderen bang worden.”
Griekenland: omvallen of overeind blijven
De Griekse cultuur laat ruimte voor financiële frivoliteit. In hoeverre moet dit de Grieken betaald worden gezet?
In 1970, ik woonde nog maar pas in de stad, zetten bezorgde Amsterdammers de actie Artis moet blijven op touw. De dierentuin werd met sluiting bedreigd. 'Dat nooit!', riepen de actievoerders in koor. Een beproefd journalistiek genre was toen al het straatinterview. De man op de Albert Cuyp kreeg in de media volop de ruimte. Het commentaar van een visboer vermocht me diep te treffen: 'Van mij mag Artis blijven. Ik kom er toch nooit.'
De Griekse crisis ontlokt aan mij een soortgelijke reactie: 'Van mij hoeft Griekenland niet om te vallen. Ik kom er toch nooit.'
Geld is ingebeiteld vertrouwen
Niall FergusonDe creditcard als dikmaker
Recent Amerikaans onderzoek legt een verband tussen het toegenomen creditcardgebruik en de groei van het aantal obesitaslijders.
We schuiven op in de richting van een contantenloze maatschappij. Niet iedereen staat daarbij te juichen, ikzelf nog het minst. Van harte sluit ik me aan bij wat Remco Campert zegt in een recente column: "Een van de vreugdes in mijn leven is met contant geld te betalen."
Terug van weggeweest: de lommerd
Rond 1900 werden pandjeshuizen uitsluitend gefrequenteerd door sociaal lager geplaatsten. Tegenwoordig is dat anders.
Auke van der Woud is een prijzenswaardig historicus. Ook de jongste vrucht van zijn vaardige pen was weer goed voor een paar avonden onbekommerd leesgenot.